Deme

Aşkın tavan arası mı olur deme

Deme en güzel ev karanlık da saklar içinde

Karanlıklar bahçe kapısının hep uzağında

Aşkın korkağı ben

Elimi tut

Elimi tut

Gözlerinin ışığı yetmiyor ikimize

Sesini aldım

Aldım astım duvarlarıma

Bu sessizlik gecelerinde dört yandan seslenirsin korkaklığıma

Bilesin ay ışığı gün ışığı geçmiyor bu örülü tuğlalığımdan

Nerede olsan döner dururum sana

Bakışların aklımın içinde büyüyen dağların bakısı

Tüm karanlıkları korkutup kaçıran iki pencere

Aşığın penceresi mi olur deme

Deme göğsün içi zindan olur bilene

Gözüme bak

Gözüme bak

Duvarların içine pencere lazım ömrümüzde

Oradan çık deme bana

Bu sokaklar bu şehirler bu ülkeler

Kıymet vermez aşka, aşığa

Deme başka yer vardır diye

Başka türlü çıkış yok

Başka türlü ev yok bize