Demli Ölüm

bugün iştahsız uzanıyor gönlüm

çıkınımdaki yalnızlığa

kayıp bir güneş

kuzgun bir gerçeğe sevdalı rüzgar

uçuşan ayaz bozgunu kirli bulutlar

eski bir sandıkta birikmiş

can çekişen ağır yaralı anılar

üleşiyorum yine

usumda saklı sevda artıklarını

bir yarısını senin

bir yarısı benim

bir bütün etmiyor ama

...ve...

ömrün her anını başıboş yaşarken, çetelesini tutmayı unutuluyorum zamanın. neresindeyim şimdi ömrümün?içim dışıma taşıyor gayrı meşru hüzünlerimin sokağında. ensest sanki; günler, dünler ve düşlerimle kurduğum dolaysız manyetik çekimli gönül ilişkim. yorgunum be gülüm, inan korkuluğa döndüm, içime üşüşen kimsesizliği kovalamaktan. tutunup bir kalışa, sararken ömrü başa, sonumu yitiriyorum; inan...

ayrılığa tomurcuklanan

kelebek uçuşlu güzelliğini giyinmiş yine

meskûn mahal çığlıklarım

ölüm kadar vazgeçilmez

saygı duyduğum bir aşkın

bol düşlü, derin imgeli susuşu

yabancılaşırken ruhuma saçılmış acılara

boy veriyorum

yüreğimdeki sersem yaranın derinliğinde

küçülüyor evren, daralıyor zaman

sığdıramam ki; adı olmayan

edemediğim intiharların sensizigini

satır aralarına

{gülüşlerimin ardındaki kedere sakladım

seslerimizin birbirine uzaklığını

sakın arama, bulma, sobeleme}

aşüfte bir hayalin ıssızlığında

boynu bükük 19 Haziran çığlıklı

yeniye bulanan kutlu bir merhaba

görücü usulü s/atıldığım hayata

sensizliklerle irkildiğim

hafif meşrep korku ıslıkları dudağımda

zehirlerken akrep

yelkovanı saat başı

sensizliğime kusursuz işliyor zaman

ürperiyor içimde hayat

kırılıyor hayalinin hapsolduğu

gözlerimde ki testere dişli keskin aynalar

sonsuzluğu sana bırakıp

yazsız üşümelerin gülüşüyle

içine sığabileceğim

demini tam almış

bir ölüm ısmarlıyorum kendime

hadi şerefe

Utku Aksu 10. 06. 2012 - 15:46 Detmold