Deniz Ve Mavi Gülüşlü Çocuk

ne heyecanlı, şu vapurlar

hüzün renginde bulutlar

martılar, denize dost

özgür misafirler, tutasaklığıma

okşar denizi gözlerim

ne ağıtlarımı dinledi, derinlerin

masumiyet çağında kalan aşklarım

orta yaş krizlerime gülümserken

yakamozda parlar, hâlâ ümitlerim

susarken bile sever, bu şehir beni

hiç sıkılmaz gözlerimden, körfezim

en deli sırlarımla

en derin yaralarımı,yanyana

kuytu koylarında sakladım

bir tek deniz bildi....

aynı kentin insanları

anlar birbirlerini

ben tatsızlaşırken

şekerli çay, sesizce getirildi..

masama konuk şimdi

mavi gülüşlü çocukluğum

şaşırtır mı onu renksizliğim

söylemeliyim veya

büyüyünce, sadece

denizlerin mavi kaldığını....

ama deniz

sus dedi bana, sus...

o hep melek kalacak, gelecek yalan....