Denizin Gözyaşlari

Bir tek damla su idim, düştüğümde dünyaya

Yıllar su gibi aktı, göremedim hiç rüya

Bir dereye tutuldum, küçükse de cüssesi

Düşlerimden düş çaldı, haykıran çılgın sesi

Dağları aştı geldi, sel oldu yoldaş dere

'Seni besledim' dedi, göğsünü gere gere

Kimi zaman kurudu, hasretten yandı gönlüm

Kimi zaman kudurdu, çileye kandı gönlüm

Tonlarca kir taşıdı, lekeledi bağrımı

Haykırsam da duymadı; imdadımı, çağrımı

Saat aktı, su sustu; kayboldu an tamamen

Öfkem içimde kaldı, sakin durmama rağmen

Ne aya ne güneşe, ne de muma muhtacım

Küçücük tebessüme, gülen bir yüze açım

Firardadır mutluluk, hüzünlere dost oldum

İnleyen bir ney gibi; nemlendim, sızı doldum

Uykusuz gecelerde, yıktım gönül tahtımı

Anladım kara yazmış; kader, kara bahtımı

Ne külkedisiyim ben, ne de pamuk prenses

Cefayı çekeceğim, gelene dek son nefes

Yaşam gerçekten savaş, olamaz ki bir masal

Ey kalem! Tüm renkleri, tülleşen ufkuma sal

Kayaları döverken, denizin gözyaşları

Sürükledi acıyla, kuma dönen taşları

AFET KIRAT