Depremzede Çocuklara

Sen kara dokundun ben kaleme çocuk

Öptü seni yanaklarından anlamadın sen

Gökten masumca yağan dondurucu soğuk..

Senin şımarmaya dermanın yok

Benim her kar yağdığında sevinmeye hakkım..

Önceden yardım edin diye bakıyordun

Şimdi kafanı çeviri verdin

satmak için dünya'yı karlara göğsünü gerdin..

Evet çocuksun sen çocuk

Engelliyemiyor içindeki sevinç ve mutluluk

Böylesine beyaza boyanırken ortalık

Boyanmak için koşuyor kalabalık..

Kaynıyorsun arasına tarifi olmayan heyecanla

Takas ediyorsun gerçeği paha biçilemez çığlıklarla,

Hoş çığlık atmaya halin yok ya

Dinlendiriyor senide beyaz

Böyle yaralarını sarıyor belkide

Sende huzur buluyorsun

Bir yaş daha büyüyorsun..

İşte çocuk olmak böyle kutlu bir şey.

Açlık,sefalet,rezalet bir yerlerde dursun

Sen açlığı bile

Oyun dediler mi unutursun..