Diken

tenhasız ruh içinde

bir daha akarsa hüzün çiçeklerim

gök gürlemesi sağanağın dilindeki küfre

aldırma yüreğim

dağ göğsü soluğuyla dolanırsa penceremde

ay ışığı

parçalanan sessizliğin cama yanaşan alınlarında

sakın titreme

gün içinde görünmeyen sessizlik

her vaktim benim

ne ki ölüm...

çılgın yalnızlığın dudakları ısırırken

kırık sözcükleri

rüzgarla zıtlaşmaya kalkma

yoksa

zorlu yolculukta aklıma göç düşüyor

dar sokakların kalbinden içiyorum su

sönmesin ince ışıklarım

kimliksiz aynalarda

suskun coşkunun kahkahası gülerken ruhumda

akşamüstlerine sırnaşık gözyaşları döker sevda çekirdeği

soyunan masaldan çatlayıp

hüznün uğultu tohumlarıyla

savrulurum

teyelledim ben hayatı

sabır telimin uçurum boşluğuna

sonra

dokundum kalabalık gözlerle tenlere

günlerin kuraklığı çentik atmaz artık

yamaçlarıma

onca diken

yeşeren bir ağaçtan

elmamı koparabilirim artık

dalgınlığım silkeler kırbaç yardımıyla

gecenin siyah hırkasını

kokusu gidecek ayrılıkların saatine

yakışmaz gitmelerim

boşuna değil

batıp batıp çıkarken direncin köpüğünde

zahmetlerimin derinliği

yosun kaplamaz gözlerim

ölüme

.....