Dilek Taşı

dudaklarını bükerken gün

hani benden yaşlı bir dağın ardından

güneşi ihtiyar doğarken şehir

beşiklerini uyandırır anadolu

ve

nemli bir bardakta çekilince o dem

çay karası,

hüznün rengine dolanıp hele

hele kızıl saçın mimoza kokusu

yemenilerin diplerine dökülür o şafak türküsü

sabah ninnileri susarken

zıbınlarda

urganlarına sarılır kısrak

kaçak bir aşk masalı düşünce patikalara

korkak izler sürülür

ezgilerin sesi kısılırken

kıbleye döner, her dua

devşirme hayaller kırılır

şafağın ilk ışıklarında

zamanın vebalini yüklenirken umutlar

gözleri titrer korkunun

soğuk bir şakağa yaslanırken namlu...dilek taşını kırar içi boş fişekler.