Dilemma

kaldırımlara düşen her çığlık

bir masumun annesidir

öfke ile yokluğunu emzirir hayat

sütten kesilmiş çocukların

gel dizimde dur kocamış ayrılık

Tanrım aklıma mukayyet ol

hayatımı direnmeden bırak

bak ölü balıklar çarşıda

yakamoz gözlüyor gözleri

deniz öğleden sonraları

olduğundan daha bir uzak

göz yaşlarım yetmiyor

dönmüyorlar hayata artık

susma zamanı söz seçimini yap

düşündükçe insanlar tekil

maziden akla düşen çoğul

ağlamak çıkartıyor nasıl

yalnızlığım bu şehirde düş

efsunlu bilcümle isim tekrarı

söyle bakalım kimden aldın

böylesine alev dudakları

oysa kışın bu şehrin üstüne

kömür tozundan sis çöker

bakarsın umudun yok olmuş

pozundan yanına yaklaşılmaz

en pespaye kadınların bile

sanatoryum yolunda çam ağaçları

nefesinin tükenişine ağlar