Dilim Tutuldu/Lal Oldum

Hep sordum deli-divane gönlümle/sana,

Yedi katlı kalbinin/cehenneminde/bile,

Yer açamadın mı bana/ruhuma...

Truva atı misaliydi/o zümrüt yeşili gözlerin,

Girdi masum görünerek/isimsiz kalbime,

Ben içindekini aşk sanmıştım/yanılmışım,

Bilmeden bağlanmışım sıkıca/hazin kadere.

Arafta bıraktın beni/ellerini çekip giderken,

Şimdi yeller eser/tebessümlü hikayemden.

Bazen geceleri dışarı çıkıyorum/karabasanlarla,

Belki rastlarım diye sana/gölgelerde/yakınlarda,

İşte o zaman/sitemkar nefesim/karışıyor/ayaza,

Bir yere bakıyorum/bir göğe...

Bir de herkeste gördüğüm/silüetine...

Arada sırada,rastladığım oluyor/düşman aynalara,

Böylece anlıyorum,ait olmadığını/yüzümün bana,

Şimdilerde bu çehre ait/bütün yalnızlara...

En kötüsü de artık ben/bendekileri kaybettim,

Dilim tutuldu/lal oldum...

Mil çekildi gözlerime/kör oldum...

Yıkıldı gönül duvarlarım/derbeder oldum...

Ne kazandırdı bilmem/beni benden etmen,

Sevapsa/Sevabı...

Kırık dökük gönülle/bir adamı dünyadan silmen.