Dirilemezsin

Ne akşamların anlamı kaldı ne de sabahların

Rüzgarın gücüne borçludur dalgalanan bayraklarım

Ben körfezdeki asker yığını değilim

Ne de suya hasret çöl bölgesi.

Beni toprak bilmişler

Nice defnedilmiş çığlığı bitmiş insan ölüleri içimde

Bana ses ver sevgilim

Sensizlik bana göre değil.

Cezayir'deyim,Ortadoğu'da...

Çalınmaz kapılarım yıllarca.

Biliyordum

Birgün çıkcağımı tarihin sayfalarına.

Emin bilinen toprağım ama uçurumlu

İkimiz çiçek açmıştık bir şarapnelde

Geleceğin bendim iki gözlüm

Oysa koyu bir karanlığım

Dirilemezsin bende...

24.10.1990-Saat 19.00

Kuzguncuk-İstanbul