Dışarıda Bir Hayat Vardı

Yorgun voltalar atıyordu kimileri,

Çocuk kahkahaları koşuyordu oyun peşinde

Kıştı, gece olunca vakit, ıssızdı sokaklar,

Gri dumanlar sarmalardıı beni,

Keskin kömür kokularıyla sızlatarak burnumu

Ara sıra birkaç bir kaç yüz geçerdi

Sağımdan solumdan kimi mutluydu,

Kimide umutla yarına kadar vedalı.

Dışarıda karartıyla biten gün,

Sabaha doğacak, güneşli bir gün vardı.

Dışarıda bir hayat vardı zamanın tozlarına direnen

Bir ailem ve okuyan bir kız kardeş.

Aramam gereken bir sevgili.

Ne bilirdim sevdamın kabuğu.

İçinde gizlermiş ayrılık kurdunu.

Düşürmek için onu yerçekimiyle toprağa.

Dışarıda bir hayat vardı gidiyordu uzağa

Sevenler de vardı, ayrı düşenler kadar,

Ve gönüllerde sevda kadar, ayrılık da yasaldı.

İki saatlik bir uykuyla bile dinlendim dediğim,

Bir hayat vardı zil sesine neşeyle uyandığım

Güneşle aydınlanıyor, hatalarımla büyüyordum.

Arada bir içimi kaleme döküyordum.

Daha çok ayrılık yazsa da şiirlerim.

Bir sevdiğim var, anlar beni diyordum.

Ben sevdayı sıcakkanlı bilirken o zamanlar

O soğuk kanıyla ilk ayazda ayrılık uykusuna yatarmış.

Zaten demiş şair çok söylememek lazım sevdiğini

Giderek düzleşir dilin törpüsünde

Birde cilalanıp kayganlaştı mı kolay çıkar ağızdan

Ulaşmaz yarin ciğerinden gönül kıvrımlarına.

Dışarıda bir hayat vardı

Ve günleri tıkır tıkır düşüyordu kontörlü hayatımdan.

Yar sesini bekleyen kulaklarım vardı telefon zillerinde

Dışarıda bir hayat vardı, günleri akıyordu

Kırlaşan kulak üstü yamaçlarımdan.

Ve dışarda bir hayat vardı

An be an benden gidişini izlediğim...