Divane Kalbim
Kalbimi uzattım
Uyuşmuşluğu attı rüzgar
Nice sular aktı taşların arasından
Ahşap köprüyü salladı umut
Ne kadar sildiysem
o kadar kirlendi göğüm
Kötülüklerin arasından geçip
minik bir mum yaktım kalbimde
Her akşam oturup nağmeleriyle söyleştim
Bir harmandan farksız
Yağ-malan-dım
Sap saman alev aldı
yandım
Ruhumu gezdirdim sokaklarında
Penceresini aradım aşkın
Kapısını çaldım hiç usanmadan
kalbin hızla atışını duydum her tokmakta
Şişeler kırdım bir mumun alevinde
Bir damla suyun ahenginde boğuldum
Çöle mecnunluk gerekti
Deryaları unuttum
Bir geçmiş zaman hikayesi
Vahanın çölle sınanması
Beynimin koridorlarında
Sayısız tavaftan sonra
Acı tur atladı
Kalbimdi kâbem
Kıblemse kalbim
Bir mumun alevinde
Kendi göğümü aradım
Maviydi oturduğum minder
Çölü boyayan gözlerim masmaviydi
Usulca
kalbimi topladım