Diyarsız

Gözyaşı olmayan

gün geçmiyor

nice zamandır.

Gücüm yok

yerim yok

Surlar sadece

şehri sarıyor

bana ev yok.

Robotlaşmış gözlerin

İnsafına bırakılmış

Yılların yasını tutuyorum.

Çalacak bir kapı yok

İyi de arkadaş

Neden bu kadar 'yok' var

Ve neden bu kadar sızı

gelip de zilime mıhlanır?

Bir adı 'diyar' olan

Bu şehrin diyarsızı olmak

İliklerime kadar işliyor.

Hıçkırıklar kuşatıyor ilk günümü

Boğazımda düğümleniyor

batmış gemilerim.

Cam gözlerin

İçine bakıyorum korkarak

Islanan yanaklarım

Görünmesin diye

Sırtımı dönüyorum.

Nasıl savaşabilirim ki?

Yıldızlar düşüyor başıma

Gözlerimi kapatırken.

Bir 'offf' sesi

Büzülen bir dudaktan

Çıkarken üst ranzadan

Yine de şükür deyip

Sığınıyorum

uykunun pençesine...