Doğdu arda...

hüzün mevsimiydi bu

geçen son günlerinde öldüğüm

her öldüğüm gecesinin şafağında

yeniden doğduğum

çığlıklar içinde kan ter melekler

yanıyor gök

tutsak mavilik gökte

kubbe, minare, ezan

sela okunuyor sabah

kimi mutluluk gütmekte

kimi feryadın peşinde inlemekte

dönmekte ardanın peşinde

elma şekerinden farksız dünya

ve her ısırışta aynı tat

şimdi

arda bebek doğdu

değişiyor mevsim

karakterimi kaptığım replikhanede

sorumluluk verdi komi

görmediğim küçük elleri

yumuk gözleri ve sarımtrak saçları

seni andırıyor dedikleri

arda bebe emdi sütünü

helal olan memeden

görmedim daha ama

yakışıklıymış yeğenim

dün

uyandım sabaha

ağladığını hissetim küçüğüm

biliyorum sende merak etmektesin beni

koca ellerimi

kocaman göbeğimi

ve sana okuyacağım ninniyi

bebem bitanem

okusam sana şimdi

e eee eeee...pışş pışşş pışşşş...

bi de kimler çıkartıyor gazını

agu agu kimler yapıyor sana

ben varken...

ya da yokken...

yarın

büyüyeceksin günün birinde

eve ilk kızla geldiğinde

gururlanacağız bütün aile

evimizin ilk bebesi

ilk gözümüzün ağrısı

ardaa

dayısının bitanesi...