Dokunamazdım

beni şakacı seven kız

gülümsüyor yaşlı adam

biraz daha çoğalsak

ben ağaç

ya sen

duysam sesinizin ince sevinçlerini

yemyeşil olsam

ve şapkanız vardı

aydınlık uzun mu uzun

sarı saçları rüzgarla dalgalanan

ufuklarımız vardı hani

sana sevgiyi dokunurken anlatan

beyaz ellerim yok şimdi

belki sen de yoksun

geceyi kaçıran karanlığa sorulduğunda

dudakların acımayacak demiştin

ne olur hatırlasınlar biraz

biraz

üzüldüğümüzde bulutlar

ne kadar çok geçiyoruz

hiç düşündün mü beni

bil bakalım şimdi neredeyim

duysan sevinir hatırlarsın

postalımdan çıkan parmaklarımı

gülsen

hatırlarsın bilirim

dokunamazdım

sağılmış sütler kırmızı bir kova ve yeşil çimenler

anlatsam ne çok

ne çok var diyecektin

unuttun mu

ineğin burnundaki komik öfkeyi

yani samanların içinde oturup

uzattığınız tasa çekimser davranan o halim

eski bir anımız mı bilmiyorum

hepimizin aynı anda gülümsediği

sakın orada olmadığıma inandırmayın beni

sarılırken boynuma

seni çok seviyorum demiştin

elmalar düştü

düştü

sepetini dolduran kaçtı

ve her gece kan ter içinde uyanan

dudaklarını kırmızı arzularla süsleyip

karanlığa yalvaran aşkı öğrendim

aşkı öğrendim

o şakacı köylü kızından.