Dokuz Onbeş Treni

Gidenlerin ardından bakardı mahzun gözler

Bu defa da tren kaçtı; demişti hani gönül

Anılardan silinmiş kırık döküktü sözler

Kopup düştü dalından, boynunu büktü bir gül.

Ne pembeydi ne mavi renkten renge büründü

Talan olmuş bağların eşiğinde göründü

Dikeninin derdine hep yerlerde süründü

Kıymetini bilmedi aşkından yansa bülbül.

Şafak söktü bir sabah yine parladı güneş

Sarıya döndü renkler, kokusu canana eş

Kalkmak üzereydi tren, saatler dokuz onbeş

Gel dedi bir ses güle, haydi artık sen de gül.

02.09.2009 saat 03.50

Karşıyaka/İzmir