Dolaplara Özgürlük Verebilmek Için Mi Bu Halim?

kollarını açtın bekliyorsun beni biliyorum

sen benim acizliğimsin!

bu sefer gelmicem sarmıcam bedenini

boy aynasında shakespeare

julietini arıyor !

koridorda ayak sesleri bölüyor bu gece yalnızlığımı

karşımda dolaplar kilitli

kilitlerini çözüp özgürlük veriyorum hepsine

ağlamaklı gözlerimde ikilem

dönencesinde ruhum

bir tarafım bağırıyor çıkar şu iğrenç maskeni

bir tarafım gülüyor tüm olanlara

ve bu ironide sen düşüyorsun geceye ay gibi!

sorguluyorum tüm sevgi cümlelerimi

sonuç hep aynı

şimdi isteklerimi değiştirmek gerekiyor

yirmi üç yıla bir gün bu halim

terazinin kefesinde zıplıyorum

biliyorum değişecek hersey

çünkü bu sefer adam olmak istiyor bu beden

ve isteklerimle örtüşüyor herşey

sıfır noktam bu!

ve romeo julietin peşinden zehirliyor kendini

dolaplar bu gece mutlu

ve yorgan ilkkez ısıtıyor bu gece

tüm yalanlarımı döktüm artık

ve ufuktan doğan güneş ilk defa ısıttı içimi

içtiğim çay gerçekten şekerliymiş

yediğim yemeğin fazlalığını yeni yeni görüyorum

yorganım o kadar da uzun değilmiş ayaklarımı topluyorum

tüm kısıtlamalara rağmen mutluyum

çünkü sen varsın birtanem!

ve ben o evin avlusunu hayal ediyorum

bu tek umudum

öldürdüm tüm içimdeki çirkinlikleri

ve ben ufuk ulutürk yeniden doğuyorum

ayaklarım titriyor

cigerlerim sanki ilk defa soluk alıyor ama

mutluluğun ayrı bir hazı var hersey doğruylen

tuğlaları artık birbirine yaslayarak yığıyorum

ulaşmak istediğim noktaya varabilmek için

dikine gitmiyorum hayat

sende merhaba diyorsun anlıyorum herşeye rağmen

ve sahnede shakespeare

kırıyor boy aynasını...