Döllenemez Işıktan Yoksun Kır Çiçeklerimiz

Ben uzakların dinmeyen rüzgarı

Yerküre kabuğunu kıran derin dalga.

Sen bağların, bahçelerin

Ağustos sıcağına direnen

Karlı dağların asil yüzü;

Yüreğinde aşkı ebedileştiren adam,

Dört mevsimin sevda öyküsü...

Uzaklaşmalı, gitmelisin benden

Ben ki; gölgeli günlerin koruyla kendini yakan,

Geceyi gözlerinde eriten kadın!..

Korkak yalnızlıkların cesaretinde yıkanan

Gerçeğin ta kendisi, yalana küsen insan...

Sen; her yeni ufukla, yeni bir bahara açılan pencere

Ruhunda ateşle suyu dans ettiren deli bir aşık.

Biliyorsun ki; zor ve uzundur aşkın gecesi

Gölgeliyken bir yarımız, güneşlidir diğer yanımız...

Döllenemez ışıktan yoksun kır çiçeklerimiz.

Sesime ses ol, anla beni;

Bendeki aşk değil, sevda değil

Karanlıklarla beslenen kardeşliğin ta kendisi...

Git yeni yürekler, yeni sahneler aç kendine.

Bir değil, binlerce günah işle aşk uğruna

Ama dokunma hazanıma, baharı kucakla sen yine;

Korkuluklar bekçiliğinde ağır gelir bu sevda sana.

Yosun tutmuş kayalar, yıkayamaz bu dalga...

29.07.2008