Dolunayım
Kabul ediyorum,
Benimkisi mecnunca bir aşktı.
Lâkin abdalın olmuş meftun kalbime
Gem vurmak sanki kolaydı.
Sakın gönül koyma,
Seninle paylaştığım bu sır aşikârdı.
Hatalar yumağında sarılı olsa da hayatım
En merhametsizi sevmekti karşılıksız seni:
Bakarak ılgın elâ gözlerine
Tutamamıştım o zarif huzur veren elleri,
Sarılarak narin ceylân beline
Koklayamamıştım o kekik kokan göğüsleri;
Dokunarak ipek kadife yüzüne
Öpememiştim o şarap rengi dolgun dudakları.
Şimdi anlıyorum Ruh'umdaki közlenmeyen acıyı
Kilit vursan da bu bedbaht, divâne düşüncelere...
Ey, karanlık gecelerimin Dolunayı!
Canımdan can çıkıyor, yüreğim kan doluyor
Sevda çığlıklarım cevapsız kalırken senden;
Ve özünü çektikçe bu divane benden
Bir ömür daha tükeniyor sayılı nefesimden.
Ne olur! Duy artık inleyen yüreğemi.
Ne olur! Anla artık biçâre beni.
Sensizliğin sessizliğinde tükenen gücümle
Seviyorum seni ölümüne, ölümüne!...