Dolunayın Usturası

soydu tenhalığımı

çıplak tenime

sadece ateş böceklerinin duyacağı

senfoniyi yazdı

değmedi elleri

sanki üşümüşümde

doğru sözü düşünürken

göğe bakmışım

suyun arzusu gibi uzanmışım

bir okyanus belgeseli gibi üstelik

hayatın kirini dalgalara bırakmışım

iliklerim sağanakmış

sanki yoğun

retinam oldukça zarif

kozasından çıkmamış bir dilim kelebek

evet burası cehennem

üzerime konmuş renk

rüya çiziği avuç içlerimde

rutubette neymiş

gökkuşağı kaburgalarıma sığınmış

kuyu kanatlanmış

uçurum sanki pamuk

penceremden girip

gözgöze gelmişiz

gökyüzünün nefesini boynuma sürmüş

sonsuzun kızıdır,, demiş işte mühür

sevdam çözülmüş

uçuşan çitlenbik tozuymuş ruhum

gizim zamanı okşamış

fısıltım düşlerimi

şer ve söz

cennet ve şiddet yutmuş dünyayı

kosmosun ortasında bitmiş yarın

bir ben kalmışım bir o

sarmaş dolaş olmuş masumluğumla

en şarap yerlerim buharlaşmış

cevherim

çekişen canım

Tanrının sonsuz iyiliğine karışmışım

küçücükmüşüm

kocaman gözyaşı

çok öldün, dur, demiş

çok kınalısın

çok kuzu

dinlememişim

n'olur

biraz daha

biraz daha

yakamoz...

Duanı şakağına daya sor ,,, Nasıl oldu da bu kadar güçlendi fenalık...