Döngü

Fırtına ve yağmur güne düşen

İzledim, bir cam kenarında

Buğulu yansımamı

Yerine yerleşememiş 

Uykusuz bir iç döngüsü...

Düştüm, bir özlemin pususuna

İçimde havalanan kanatsız kuş sürüsü

Çığlık çığlığa

Soğurur bedenimin yankısını.

İçimde bir bir yitip giden

Musalla taşları,

Kaldırdım 

Bir fırtınanın uğultusunda

Gökkuşağının cenazesini…

Sen ki, ey

Hiçlikle sonsuzluk arasında salınan

Döngümün hayaleti,

Gelsen ve ıslansan

Ağzımdaki

Çilek kokan sessiz ve sancılı gece batımında…

Belki,

O zaman kavuşuruz

Puslu bir kokunun ardında.

Yerleşir o zaman

Döngüm,

Fırtınanın girdabında ‘Gece’ me düşen

Kum kokulu uykusuz ize...