Döngüsel Aforizma
kral mı
çıplak, çıplak mı dünya...
itiraf
etmeliyim ki
insan da benim hata da
ve alın sırtımdan artık kamburunuzu
unutmayı, unutulmayı en çokta kendimi özledim
ve
yaşamak
ölmekten ağır geliyor artık
oysa yaşam kadar hafif ölüm kadar
ağırdır yaşamak diye biliyordum hayat yanıldım
ağaç
gibiyiz...
belki de gibi, gibi aslında
ışığa
tapıyoruz
ve göğe yükseldikçe
toprağa derinleşiyoruz
inanç
ve toprak
yeniden doğmak gibidir
uzanan dallarımıza, uzanamasakta
evet, evet ışığa inanan memeli ağaçlar gibiyiz aslında
kralın
çıplaklığı da
döngüsel bir aforizma
çocuk aklı işte krallar zaten kör ve sağırdır
onlar sadece düş görür ve gayyipten sesler duyar
ne
diyorduk
gölgemiz bile
kendimizden kayıpken
güneşe tapmak ta neyin nesi
güneş öpsün geceye evrilen eteklerimizden
asla
yalan
olmamalı,
olamamalı bizi yücelten
demiş olmama rağmen kocaman
yalandın hayat oysa sana çeyrek kala,
aşk kala kadar mesafeydim ve Nietzsche nin de dediği üzre ,
"yalan olmandan daha çok artık sana inanmamak beni üzüyor" ama inan doğru kılıyor ...