Dönmene Gerek Yok
sen gülünce gözlerinden
bir ceylan iner suya su olur susarım
umursamaz ayın gölgesinden
gelir de geçersin ya
vay benim korkularım
güvercinleri uçurur yüreğimden
eski kavakları devirirsin
bir çalı kımıldasa bir yerlerden
hakikat dimdik karşımda durur
hayali yerlere serersin
buselerin gamzelerimde yerini bulur
unutmak silahtır avuçlarımda
alır ellerimi koyar alnına
unutmayı da unutturursun
öylece gidersin gecelerinden
sevda bilmez yüreğimin
kaç yağmur damlası düşer gözlerimden
kaç bulut savrulur da karayelde
el elde baş başta kalırım
sensizlikle bu virane şehirde
karanlıklar düşer peşime
aydınlığa yalan gözüyle bakarım
bilirim verdiği söz neyse
hepsinden ötelerde tutamadıklarım
sıraya girsinler ne gam
sevmektir seni tek davam
ola ki hakimler kalemimi kırar
mübaşir olur ayrılığı söylersin
yokluğum ciğerinde yatar
geç kalmışsındır artık neylersin