Dostlar Yalnızlığı

Şenlik koptu ey heycanlı mimiklerinde

Dağıldı rüzgar aşkıyla gülen her bir göz

Düştük ağlamaklı yalnızlığa

Uzaklaştı havamızda boğuşan ayyaş kahkası

Yine keder yine bozgun dert tarlası

Gök titrerdi gülüşümüzün edasıyla

Gençliğimizin hoyrat serseri ateşi

Şimdi bulutlarda gezinir günlerin isleri

Safca ilk aşklarımızı söylerdik

Yaptığımız saçma işleri anlatır

Bağıra bağıra duyulurdu gülşümüz

Atıldığımız ilk kardeşlik kavgasında mağlup etmiştik

Durdurmuştuk üstümüze gelen dalgayı

Kafelerde çay bahçelerinde dikkat

Çekmek için saçma saçma sohbet ederdik

Kızların yüzlerini güldürebilmek için attığımız tokatlar

Yüzümde karıncalanır özledikçe

Şaklabanlığımızı

Hani birimiz üzülürde alnı yere baktığında

Canımızı veriridik de yüzünü göğe baktırırdık

Dostlarımızın

Şimdi bir acıya kaldık dert baharında

Büyüdükçe gözlerimiz şaşırırdı

Ağladığımızda her birimiz

Geceleri evlerden kaçıp cami avlusunda

Yıldızlara uçururduk umut güvercinlerini

Kanatlarına, unutamadığımız baharlarımızı yazardık

Belki ihtimal sebebi gelirde

Boynumuza dolanırdı yeniden

Yeniden Severdik her birimiz gül çiçeklerini

Bayram sabahları kartlar

Alıp düşen düşlerimizi yazardık

Balona bağlayıp Tanrıya havale ederdik

Nede batıl dı nede hoştu inançlarımız

Şimdi dal cıtırsıyla ürken serçe gibi

Dağıldı güzel günlerin hoşluğu

Beraber vapurlara binip karşıya geçerdik

Gizlice bağlara girip koynumuza doldururuduk

Çaldığımız üzümleri

Sonrada yüzsüz yüzsüz sırıtırdık

Ne de güzel nede paylaşılmaz kardeşlik

Şimdi her birimiz başka ormanlardayız

Gözüm kanıyor sönmeseydi

Gençlik ateşimiz

Keşke hep o seneler gelseydi senelere

Yüreğim burkuluyor gitmeseydi sevdiğimiz çiçekler

Savrulmasaydı dağlardaki çoban yalnızlığına

Tükenmeseydi acıklı anılarımız

Dostlar yalnızlığı