Dûrr-ü Sükût

Dûrr-ü Sükût

Güneşe konduğumuz o tepelerden

süzülüyor zaman

Ateşi yakan ilk insan hallerimiz

Sefaret kurgusunda hanemizin gözleri...

İki kelamın aynası meyan

sıvazlıyor durmadan,

Sırrına erilmiyor suskuların

sesleniyor gökyüzünün o saf çocukları.

Gel!

Sesini özledim desem

Tenine ay doğuyor

kıldan ince sarı fırçalarla,

Başaklanıyor gece mavisi

dökülüyor zift gibi aynalara

yelpaze fırçalar

renklerin içinden...

Ama sen,

ekin tarlalarının dibinde usulca uyu

Rüyana karış

benden kalanla

sitemkar ve yüzüme esrik bir rüzgar gibi

nefesinle es...

Tan düşerken gökyüzüne

Tanrının sesi gibi kızıl bir emir.

Yıldızlar yürür sabahın ellerine

Bir yanımız bahar çığlığı

Bir yanımız günden uzak

Bir yanımız geceden eksik

Biz o iki şairiz;

gece ve gündüz

biz o seher kadar güneşe talibiz.

Martılar gibi gökyüzüne inat ederken

çetrefil şu karanlıkta bir zuhurât...

Ateşte kaybolan su...

Ona sormamalısın adını,

Dûrr-ü sükût kanar,

gece sarar yaralarını

gündüz temaşa eder.

Aşka kamaşıp duran da o

O kim ki dersin.

Bir görünüp bir kaybolur

işte zaman.

Birbirimize dokunamazdık

Çünkü sen de benim gibi

kendinden kaçıyorsun.

Her zaman içimizde büyüdü

Sükunet, inciler gibi...

Simon Bolivar Caddesine kar yağarken...

Hayal-et sevgilim.

Tcpassenger_ierdoğan

13.10