Dudagın Kenarında Saklar, Uyutur
Son kurşun bitirir mi tüm acıları
yoksa büyütür mü / ?
sen gidince //
ötede/ uzakta
kaldı renkli hayat
hayaller kırıldı
tuz
buz oldu
son kez
kollara alındı hayaller
buzu çözülsün diye
yok olmadı
üşüttü
yangınlar su oldu
buzdan kilit kapattı yolları
yüze vurdu soğuğu
çatlattı dudakları
öfke akıyor/ şimdi...
üşüyor yaprak dalları
sabah ışığı dönmüş karanlığa
Bir darbe vurulmuş umutlara
gözler doluyor
umutlar soluyor
Kuruyor son bahar yaprağı gibi
En usta siyah gelmiş hayata
çıldırtıyor kalbi
iç sızlar...
çığlıklar susturulmaya çalışılır
kokusu güzel çiçeklerden
ne çare ../ kendileri solar
hasret ciğeri yanar
dökmez kendini bu acı
dik durmayı öğrenmek ister
En gizemli mısralarda saklanır
kendini duvara sürter gibi.
güçlülerde değil
en güçsüz, yarım mısralarda saklanır duygular
açılmayan sandık gibi
siyah sürme beyaz olsa yazamaz //
Sabır
hayatın yollundaki ağır taşları kaldırmaya çalışır
uykular firarda olsa da
kalbin kelimeleri saklanır dudağın kenarında
suskunluk onu oraya kelepçelemiş,
uyutulur / uyutur...
bir harf çıkmaz sokaklara
en sağlam nöbet tutulur...
bir harf bile yok o gidene
Gönül artik affedemez
gözle son nişan alınır
ve
..........