Dudaklarımın Zekatı

Ellerim yok...

Bir kızın gülücüğünü yakıyorum

Dünyanın en tenhasına sığınmışım

Isınmalıyım

Sunun gülücüklerinizi bana...

Nereye gitsem

Ellerinizdeki kokmuş düş kokusu

Vurun beni dayanamayacağım...

Çek ciğerlerine

Yalnızlık çökmüş bir şehrin

Son nefesidir dolacak olan

Kurutulmuş aşklar asıyoruz

Çamaşır tellerine

Bembeyaz acılar iki

İki kere çitilenmiş düşler...

Hadi eksik kalıyor şiirim

Ne koparsa gönlünüzden

Birkaç harf atıverin hayrına

Söylesene

Şimdi hangi tanrı bağışlar bizi

Gidip tapınmalı

Son söz bu

Dudaklarımın zekatını vereceğim aç ellerini..