Dünden Kalanlar
Yokuştan düşüyor gibiyim
İçimle dışım ayrı bir mevsim
Rüyalardan uyanmış duvarlara
Bakıyor gözlerim
Sebepsiz sebepsiz
Elimde dünden kalanlar
Sekiyor birer taş gibi
Gözlerimdeki denizlerde
Ben belki de
Havaya bırakılmış son balonum
İçimde umudu arayan
Binlerce nefes
Acının süslediği tatlılarla
Yaşların seviştiği tebessümler var
Şimdi avuçlarımda
Gönül dağıma yağmış taneleri
Kaderden habersiz
Bir nokta ezip geçiyor
Oysa benim yaşadığım menzil
Dünden kalanlardan ibaret
Bir küçümsenmiş musikidir
Rüzgârın uğultusu
Özgürlüğüne kavuşmuş renklerin
Kırıldığı bir sis gibidir
Şimdi dünden kalanlara
Yabancı gözlerle bakmak
Bu gördüğü son ışıltıdır kelebeğin
Tutsak edilmiş sözcükleri
Yüreğimin bir köşesine atmış
Ve ağlıyorum hıçkıra hıçkıra
Hakkım var mı bilemem
Yaşlar dökmeye
Oysa önümde karanlık bir gölge gibi
Her şeyden habersiz bekliyor
Yüreği kör noktanın
Ezdiği dünden kalanlar