Dünyam

Eteklerinde yangından arta kalan

Ve dökülmesi hayli zaman alan

Her birine bir kıyam yüklü

Çakıltaşlarıydı zaman

Senin eteklerindi

Mevlaya şükür

Üstüme akan

Anlatacak hikayeleri kalmayan

Kalmadığındandır ağlayan

Ve yeteneksizliğiyle

Destanlar yazan

Kırık dökük

Ozan.

-Yazsın, döktürsün şimdi

Çalışırsa paslı, kireçli,

Gereksiz elleri

Kendi dünyam;

Anlayamayacakları

Ve öyle olmasından gururlu

Gereksiz dünyam

Başıma yıkılmış gibi,

Ve enkazı kaldırılamayan

İkinci el hayallerimle süslü

Bit pazarında mezat dünyam.

-Ve tırnaklarıma bulaşan

Bu kanıt pislikler

Yakalanmasam anlamam.

Tekme attığım bir itin eniği;

Rüyama girmiş

İpsiz.

Dipsiz uykularımdan su çekmiş

İlk aşkım.

Ufka olta atmış

Umut çekmişim

Gökkuşağında kaymış

Uğur dilemişim.

Ses tellerimden silah yapmış

Şarkı fırlatmışım.

Ve serzeniş ikliminde

Sonbahar olmuş payım.

Acıya ağzım sulanmış bir vakit

Deste deste karılmışım.

Ben yanmışım

Dünya da yansın.