Dur Söyleme

Dur söyleme adın neydi sevdiğim

Gece yakışırdı sana bilirim

Hani gökyüzün yüzüne değdiği gece

Saclarının siyahına yıldızlar konduran geceler

Islak bir şehri andırırdı bakışlarında

Ceketimi alır gezinirdim sokaklarında

Sırılsıklam olana kadar koşardım

Sonra bir baraka bulur içeri girerdim

Davetsizce misafir ederdim kendimi

Sıcak bir çay demlerdim sözlerinle yüreğime

İlk olarak kokusunu alırdım seni içime çekercesine

Sonrada yudumlardım soluksuzca yüreğime

Dışarıda yağan yağmura yalvarırdım

Daha hızlı daha bir azimle yağmaya devam etsin diye

Korkardım çünkü gün doğar diye

Gün ışığı seni benden alır götürür

Ansızım bir titreme alır küçük bedenimi

Gözlerim açılır senin yokluğunla kalakalırdım

Dışarıda çıldırmama sebep gün ışığı

Perdemin aralığından sızar halde

Sanki yokluğunu hatırlatır gibi gözlerime

Ellerimde sacının telleri olur

Hani yere düşmesin diye topladığım saç tellerin

Sitemler küfürler ardı ardına sıralanır dudaklarımda

Duramam bu soluk odalarda kendimi kaçırırım

Bir resmini bırakırım yatağımın karşısında

Gözleri kara sacları ışıl ışıl bir resmini

Geri döndüğümde seni karşımda bulmak için

Kokunu salarım odanın her yerine

Son bir bakış atarım ardım sıra sana

Gece yarısına anlaşır gibi kaçarım oradan

Yokluğunun gün ortasında savaşırım