Düş Kokusu

zaman/ ne vakit kaçsa genzime

çocukluğum asılır

burnumun direğine...

ve ben

tıkabasa dolu bir oda olurum boşluğumda

simsiyah bir ayna durur

dimağımın kaygan duvarında

küçücük bir kız çocuğu gelip

kirli saçlarını tarar umutla

gözlerindeki ışık henüz yanmış ya

hiç sönmeyecek sanır haspa...

derim ki ona

hani şöyle ağız dolusu

bağıra çağıra

o yalancı ışığına yana yakıla

söyle çocuk derim

güller neden çürüyor dalında

ya papatyalar

sence/ masumiyet taşıyor mu hala...

o halde / söyle çocuğum

karanfiller neden yanıyor

pir sultan diyarında

derim ki söyle

a benim darmadağın çocukluğum/söyle

düşler neden kokuşuyor zamanla...