Düş Nöbeti
bana sadece
ikimizin bildiği şarkılar söyle
sana acılarımla eşlik edeyim
ruhum boydanboya portakal çiçeği kokulu nefesinle sevişsin
beni o anki halimle değil
anılarımla ve geleceğimle al içine düşlerinin
beni
yarınımla ve dününmle
yarımımla ve tümümle
al
herşeyimle senin olmalıyım
uzağımla ve yakınımla
gülümle ve taflanımla
bana sadece
ikimizin bildiği bir şarkı söyle
içinde hiçbir ayrılık olmasın
sana son ümidimle eşlik edeyim
yanağımda gitmelerin küllensin
söylediğin şarkı olsun ömrümün özeti
sesinin ulaştığı yere kadar çizilsin
haritası mutluluğumun
herşeyimle senin olmalıyım
bir sensizliğimle değil
hatta
sen de sensiz kalmamalısın
ben senin yerine ona da katlanırım
son ümidin ümitsizliğine
su başlarında konakladım
ümidin resmine kavuşmak tutkusuyla
kararmış hasta yosunları karıştırdım
alçak gönüllü
kirli kıyılara vurmuş atıklarda aradım
ustasını utançlı bırakılmışlığın
keklik kınası ayrılıkların çömezi değilim
geçemiyorum senden
dikenli elbisesisin düş nöbetlerimin
parolam ayrılık sönmüş güneşli
ve bekaretini kaybetmiş ölümlerimle
ağıt renkli heykeller gibi dikilir önüme
sür git esmerliği yalnızlığıma uyumlu
uzayıp giden bu aranma yorgunu sokaklar
zamansıza not:
istanbul'u bıraktım küskün vapurlarıyla
şairlerin zarif şehrini
seçkin minareleriyle göğün kutsal kardeşini
istanbul'u bıraktım anlamakta toydu acılarımı
ümidin resmini yazıp çizmek için
en yumuşak yerinden vurdum
bir şehri bırakıp başka bir aleme göçmeyi
sensizliğinden...