Düşerken...

İçime düşen,

Düşerken sessiz kelimelere sığınmış

Bir kıyametti...

Sessizce,

Ve...

Kar borandı

Donuktu

Yoktu belki de

Gözlerime düşen

Düşünceli

Dalgın,

Yangın çıkıyordu

Baktığım yerden.

Sen hiçbir şeyin

Her şeyiydin

Hiç bir yerden

İçime düşen

Büyüyen...

Hiç bir şey yakmamıştı beni

Sustun,

Sessiz kelimeler ürettin

Kulaklarımı sağır eden.

Ve,

Amansız sokakların

Seri ölümlerinde zanlı

Kimliği saklı bir katili oynarken sen,

Bendim daha ölmeden

Gırtlağımda düğümlenmiş

Hıçkırıklarla,

-Yağlı bir urgan geçmemişti hala boynuma-

Ölüme giden.

Şimdi,

Son dileği sorulmamış bir ahmağın

Can çekişlerinde,

-Tutarsızlıklarla dolu,şaşkın-

Çöllere düşüyor içim.

İçim ağustos sıcağında kavrulurken

Gözlerim eylülsü sağanaklarda mevsimsiz.

Yüzüm Mısır,

Nil düşüyor yanaklarıma

Hayat mı?

İbrahim'in göçleri gibi

Amansız...

Kuyular Yusufsuz

Melik habersiz

Toplansa herkes

Şahitlik edecek Züleyha'ya,

Çaresiz.

Yusuf insan

Ödül zindan.

Düşün,

Kaç kuyu büyütsem içimde

Kervan geçmez yol benim.

İşte dört duvar

Ödülüm.

Esaretimi saklar her biri

İnadına gezinirsin duvarlarımda

İnadına rüyalarımda

-esir olduğumu haykırır bir ses-

Bir şamar gibi şaklar suratıma.

Yok bir tek şahidim,

Yok...

Allah'tan başka,

Esirinim.