Düşlerim

Iraktı belki düşlerim,

Yakın olmaları gerekirken.

Sessiz bir yığındı  düşlerim,

Bağırmaları gerekirken.

Renk cümbüşünde buluyordum,

Bazen kendimi.

Herkesten soyutlanıp

Kabuğuma çekilir,

Düşlerimi arardım hep.

Bir umut ışığıydı ,

Belki çoban yıldızı ,

Huduttan hududa yol alan,

Ruhumun acısına.

Harfler, kelimeler , cümleler...

Biri tükendikçe diğeri başlıyor.

Aşk, sevgi, acı...

Misali.

Ne akan zaman,

Ne de bitmeyen yollar,

Yok yok düşlerim,

Sanki kanatlanıp gitmişler.

Kimi zaman

Okyanusta bir damla suya ,

Gökyüzünde görünmez atoma ,

Bürünerek

Durmadan arıyorum,

Kaybolan düşlerimi.

Uzay boşluğundaymışım gibi,

Nefes alamıyorum hayattan.

Herkes doğar , yaşar ve ölürmüş

Peki yaşamak ne demek ?

Düş kurmak mı ?

Hakikati aramak mı?

Şimdi doğar güneş,

Sonra batar.

Geceydi belki tek tesellim ,

Düşler var iken...

Elimde fener,

Arasam yok ,

Gözlerimi kapasam ,

Yine yok .

Teker teker kayıp gitmişler,

Ayağıma diken batıyor gibi,

Elimde kan rengi nar .

Şu kara toprak dahi,

Bana üzülürken

Neden düşlerim,

Geri gelmiyor.

Iraktı belki düşlerim,

Yakın olmaları gerekirken.

Sessiz bir yığındı düşlerim,

Bağırmaları gerekirken...

07.09.2019

İzmir/Çeşme