Düşün Türküsü

Düşünürüm;

İlk kar düşmeden,

Senin zarif bedenin ve düşlerin

Şu yoksul soframa yol alacaklar...

Yollar ki tozludur,

Gökyüzü kendi hudutlarını çiğner

Ve yutar korkunç ağzıyla

Toprağın

Tozlu nefesini..

O vakit

Ben sana diyeceğim ki:

- Kafamdaki saçlar

Dökülmüş,

Görmez olmuş iki gözüm

Görmez olmuşum seni iki gözüm

Ki yine de sever misin?

Kucaklar mısın söğüt altında

İki kolsuz gövdeme aldırmadan

Sarılıp koklar mısın sevdiğim?

Ya da okşar mısın?

Gazi madalyası taktıkları,

Yarası yeni iyileşmiş

Üstelik dokunuşuna hasret

İzi belli tenimi?

Bana diyeceksin ki:

-Işıkları sönse kentlerin

Aysız ve yıldızsız gece gibi

Rüzgâr sesine aldırmadan

Ve dökülmeden yapraklar,

Koşa koşa gelirim

Adını ömrüm koyduğum

Yaralı sevdiğim..

Ve diyeceksin ki:

-Şartsız ve koşulsuz gönderildiysen

Ve bir hiç uğruna düşmüşsen yere

Kalmışsan bir başına

Ve tutsak düşmüşsen mayına,

Adını vatan koyacaksalar eğer

Ve onur diye takacaksalar madalyanı,

Yaşayacaksa ağalar beyler köşklerinde!

Önce şaşılası yüzlere tüküreceğim!

Fakirliğin ayırdığı bedenlerimiz

Umurlarında olmayacak onların!

Onlar! Onlar! Onlar!

Bolluğu tanrı mirası sayanlar!

Benim, sana gelecek zamanımı,

Dağ evlerinde, kahve yudumlayarak harcarlar,

Ki ben o vakit alman bankasının

Bilmem kaçıncı mağduru,

Dağda vurulanın karısı,

Bir başına vurulmuşsun ya,

Bırakılmış ya kolun bacağın,

Yağmur sesini ilahi sayarak,

Gömmüşler ya kan kokan toprağa,

İşte ona yanarım ona yanarım..

Diyeceğim ki sana

- Sen olanlara aldırma

Elsiz, ayaksız olsam da,

Barış uğruna yaşarım da!

Kucağındaki oğulda

Bırakma gitsin o da !

İster miyim ki?

Bir hiç uğruna

Ölsün yavrumuz da..