Düşüncelerin Çoğaldığı Zamandır Yalnızlık

Düşüncelerinin çoğaldığı,

Umutların kaybolmaya yüz tuttuğu

zamandır yalnızlık.

Kimi aklına getirsen,

Kime ihtiyaç duysan..

Bir sis perdesi girer araya

Bir rüzgar eser..

Alıp götürür,

Gözünde bir bir canlandırdıklarını...

Yere göğe koyamazsın çaresizliğini

Derdini anlatmak,

Konuşmak istersin..

Kendinden başka kimseleri bulamazsın.

Zoruna gider yaşamak.

Oysa insansın.

Her zaman bir başına kalamazsın.

Her gece sevdiklerini düşünsen..

Boşluklarda anıları uçuşur

Görüntüleri bir gelir, bir gider..

İçin kararır,

Başına ağrılar saplanır

Bir tuhaf olursun.

Özlem bıçakları saplanıp, çıkar

Beyninin bütün hücrelerine..

Onlarca, yüzlerce, belki binlercesine...

İçinde çığlıklar çoğalır kimi zaman

Göğüs kafesini yırtarcasına...

Tutuşup, yanar yüreğin kor ateşlerde.

Korktuğun da olur elbet.

Sessizce ağladığın da...

Düşüncelerinin çoğaldığı,

Umutların kaybolmaya yüz tuttuğu

zamandır yalnızlık..