Duy Beni

Duy beni !

/ İçimde kopan fırtınanın öksüzlüğünü

Sesimdeki hiçliği /

Kara, her yer kara içimde

Huzursuz, gözlerim bile huzursuz artık

Beni bırak ve git ruhumdan

Bedenimden gideli çok oldu

Gözlerim âmâ artık

Dilim lâl

Ellerim kimsesiz

Duy beni !

Hiç olmamıştım bu kadar uzak kendime

Ulaşamıyorum...

Yalnızlığımın rotası ummadık açıklarda

Her köşem yetim şimdi

Okşama başımı, hissetmiyorum

Hislerimi kaybedeli çok oldu

Şimdi duy beni, ne olur ?

Araf'la tanıştım ilk kez

Affet..

Ben, ben değilim duy beni !