Ebcet Hesabı
Günlerdir göğüs kafesimde
bir kuş hırıltısı avuçlarımda boşluk hissi
ve Tanrı biliyor en zulmü
sakallarıma vurduğum usturanın
şah damarımı bulamayışı gibi
dilde söz ateşte köz
kadehte mey nefeste ney dönüyorum
masalsız kalmış kız çocukları
manasız kalmış kelimelerime ağlıyor
kırık bükük dizlerimde sancılar
gözlerimden rengi solmuş ak güller düşüyor
çorak Ankara’nın sokaklarına
yeşiller ölüyor artık zaman soluyor
ıhlamur ağaçlarında sarı renk hakim
babasız şairler iyi bilir nedense
kanadı çekilmiş güvercinler uçamazlar
her gece aynı rüyayı görüyorum
uyuyanlar bilmez dinleyin
yüzsüz ölüler sandukalarını parçalıyorlar
öyle bir hesaba oturdum ki
elif'in yüzünü çizince deniz kabukları
erimeye yüz tutmuş kemikler çürümüş saçlar
her seher bir umutla kainatı dönmeye
kendimi de ölmeye ikna etmeye çalışıyorum
hani bir tek Tanrıya hastı
içime kurulmuş oturan yalnızlıklar