Ebedi/ce Gittin

Günahsız duygular yokluğuna soyunurken

yalnızlığın anlamsızlığı hasretine giyindi. . .

Yüreğim kör-ebe oldu gittin gideli

Sen sonsuzluğa gizlendin

bense hep ebediyetinle izlendim. . .

Aradım hep bulamadığım seni

Yüreğim her defasında vuslata hasret kaldı

Sensizliğe dair ne varsa çıktı karşıma

Birtek sana ulaşamadım. . .

Giderken,

Mavisi solmuş bir umut

Düşü yıkılmış bir hayal

Bir de manası kalmamış bir hayat bıraktın ardın sıra. . .

Çok ağır geldi bu gidiş

Başım yastığı unutup,

Gözlerim uykuya küstü

Gecelerim zindan, Gecelerim zulüm

Uçurumun kenarından düşmek gibi,

Seni sensiz yaşamak ayrı bir ölüm

Geçmişim çok, geleceğim yok

Yani senin Anlayacağın

Ömür var yaşam yok

Ölü (Senin) gibi. . .

Bilirim gitmek zorundaydın

Kabr-i mevkiin seni bekliyordu

Solgun, suskun, soğuk ve durgun

Mahşere bıraktın kavuşmayı

Dünyalık bütün hayallerimi dondurdun

Oysa ki aşkına yeni ısınmıştım henüz. . .

Batan bir güneş

Yanan bir ateş gibi

Yokluğunla karanlıkta

Hasretinle yanmaktayım.