Edgar Nikola

Son defa çekip giderken şehirden

bir valiz dolusu sevgimi aldın yanına

farkında bile değildin

olmanı da beklemedim zaten Nikola

Yanlıştı uğradığın bütün adresler

başka tenlerde aradın beni

ayrılık sonrasında

ruhsuz bedenlere sığındın

kokusunu

bakışlarını

nefesini

unutmak için deyip kandırdın kendini

harcadın üç kuruşa

Bilmiyorsun

ne zor olduğunu

koskoca bir ev dolusu yalnızlığı süpürüyorum

kapı dışarı senden sonra

umudumla birlikte çöpe atıyorum

kendimi

hayallerimi

gülüşlerimi

her sabah

ve hiç sıkılmadan hem de yıllarca

Komşunun köpeği yakalıyor mütemadiyen

söverken

sol yanımı vuran acının

gelmişine geçmişine ulu orta

Ruhumun kirlenmesine hiç izin vermedim

Dönme bu saatten sonra

çok zor olsa da

Yalnızlığa alıştım Nikola!..