Efkarın Hicaz Taksimi

Si bemol bir ıslığın en detone yerinde

Hicaz bir efkârdım sadece

Dudaklarımı büzerdim

Hayat büzülürdü köşesine

Sesi çıkmazdı kalp notalarımın

Susardım; en çok ardım

Dokunmak ait olmaktı

Dokunmazdım hiçbir yüreğe

Anneleri atta giden çocuklara bakardım

Çalınmış anne ellerim vardı kan revan içinde

Ki çocuğumdun, çocukluğumdun

Bilmeden görmeden seni doğurdum

Ve ben tanrıyı affettim unutturduğu için her şeyi

Ve tanrı affetsin beni unuttuğum için yüceliğini

Şimdi duruyorum hüzün karası bir yalnızlık selinde

Dilimde duam

Ayak bileklerimde prangalar

Körsün, sağırsın da bilirsin yine de

Seni çok sevmiştim ben

Filhakika

Sandıklarım vardı benim

Anam sandıklarım

Çeyizi dualı kadın sandıklarım

Sandıklar içine kilit vurduğum

Adam sandıklarım

Şimdi sandıklarım darmadağın

Ki vebalimdin

Ana sütü gibi helalimdin

Gözümde sürme

Saçımda tel

Telli akşamlardaki tek hayalimdin

Yok..

Sonrası yok

Telli akşamlar suskun

Kundaklıyor yüreğim naftalin kokan acıları

Doğmamış sevdaların araf kapılarında

Bekliyor aşk

Ya günahtır sevmek, ya sevap

Ölmek bu mu yarab

Ne kurşun yarası

Ne baht karası

Bir ıslık sesinde yok oldun yine

Gözünü sevdiğimin Ankara'sı