Ege Denizi Şiire Bulandı

Prusias ad Hypium

Notlarına devam ediyor kalem

İzmir imbatında Güneş ile ezber bozan Çakır gözlü falcının yalanıydı aslında

Kumdan kuleler

Ve Ege Deniz olalı

Zamanın en nazenin yerinde geldi vurdu şakağından hayatı

O hayat ki

Kimi zaman eline kan bulaşan Bir yazarın öyküsüne renk renk nakşediyordu zamanı

Gülün kokusu yoktu

Kaybolmuştu sayfalar dolusu şiirler

Telaştı yaşanan

Ve sürekli bu şehirde

Yağmur zamanı sanki gökyüzüne inat

Üst komşunun köpeği Lili avaz avaz şarkı söylüyordu

Söylesene Lili ;

Diyelim ki mamanı yedin

Takındın,süründün

Tanışma merasimi ile konuşmaya çalışsam seninle

Avazın bir hınç ile hangi çiçeğin dalına yükselirdi ?

Ya da

Yarı ürkek bir paticik selam mı verirdin ?

Lili ;

Kaç zamandır rüyalarımı yazıyorum

Fakat şu deniz ve o dalga sesleri yitirip başka bir aleme savuruyor beni

Tamam hırıltından anlıyorum

Dön kendine bak oğlum diyorsun

Bilmiyorum demişti

O çiçek ezgili bohçacı kadın

Bilinmezlik nedir Lili?

Ne yapayım yani

Uçarı düşlerimi evde oynadığın toplara

Ya da o kırmızı frizbiye mi yükleyeyim

Al getir diye

Söylesene Lili ;

En çok ısınan düş mü yükselir göğe ?

Ege yine aklımda

Ve bir de

Güneyden esen

O kırmızı kalbimi sarıp sarmalayan düşsel esinti.