Eğilim

'Bir burjuvaya âşık olmak

kafanı o sınıfın duvarında parçalamaktır' Demir ÖZLÜ (Bir uzun sonbahar adlı romanından)

***

Bundan birkaç 'ne kadar da ölü görünüyorsun' önceydi, birkaç şaşırma önce

Varoluşun dibinden 'soneledim seni' diye bir ses duydum

Hayat denen melon şapkalı

İyi giyimli yüzü maskeli gangster

Geçmişi gri günahlarla dolu

Kullanılmış bir kurşun kalemi

S-ilah gibi sırtıma dayayıp

'kıpırdama, hayallerini havaya kaldır'

Diyerek her şeyimi aldığı günden beri

Bazen postacıların uğramadığı kalbi acıyan topraklarda

Bazen yenilgilerimi sakladığım ilaç kutularının içinde

Bazen atomlarına ayrılmış eski danslar kasabasında

Dünyadan kaçan gerilla kelimeleri bir bir toplayıp

Sözümün kesildiği yere ilaç niyetine bastırıyorum. İyi geliyor.

Tam iyileşmek üzereyken

Üstelik intikamlarımla çelik çomak oynamaya başlamışken

Sırtını şeytana dayamış boyalı gölgelerin

Hummalı etkinliklerini görüyorum

Gözlerim yaşarıyor ışığını yitirmiş elmasların

Dünyayla taşak geçen şiirlere dönüşmesine

'İki şiirin hikâyesi' yeniden yazılıyor zihnimin işkence odasında

Ve ben bir beysbol sopasıyla yaşamımı döverken

Bize yol gösteren bütün o iyi kalpli yaşlılar

bir bir ölüyor kaybedenlerin evinde.

(Yukardan kumandalı ip cambazları

Allah rızası için insan öldüren kin'in çocukları

Kentin kalabalık kalbine tüneyen içsel canlı bombalar

Dinci örgütler ve parlamenter çakallar

Üst sınıfın elit sanat destekleyicileri

Ve yok oluşun usta yokuşçuları opera opera gezerken

Tanrıyı mikroskopla arayan delirmiş bilim adamlarının

Işığın mevsimine ihaneti senfonileşirken gökyüzüne doğru

Hepsini acımasızca eleştiriyorum

Olay yerinin üstüne uçurduğum soyut kuşlarla.

İç seslerimin assolisti geceye hançerini vururken

Şarkı hala çalmaya devam ediyor)

'beni öpme, suçlarımdan kan akar'

Kuşkucular dirsekleriyle birbirini dürtüp fısıldaşırlar bu ara

Beni kahraman gibi görüyorlar

Değilim diyorum, gülüyorum

Kahramanın anlamı, diğer insanların ölümüne

Sebep olan kişidir diyorum inandıramıyorum

Yazmak, şizofreninin sosyal olarak kabul edilebilir

Tek şekli oluyor o an.

Nihilizmin dibinden bakıyorum hayata

Kaybedenlerin evinden

Katillerin aklının içinden

Alkoliklerin şişelerinden

Gerçeğin hemen solundan. İyi geliyor.

(Bir de romanları çok satan yazarlar vardır

Kitabın ana fikrine 'kendimi tanrıya adadım' yalanını

Öyle ustaca koyarlar ki,

Mistisizme aç okuyucular sayesinde

Yüzlüklerin efendisi olurlar

Ye dua et sev dedikçe devamı gelir serinin

Gözlerinin içine yerleşen dolarların ışıltısı kutsallaşır

Günahları ve iğrenç ilişkileri arka planda kalır

Ama insan denen leke

Hep bir cinayet notudur Avrupa'nın göbeğinde

İç giysileriyle boğazlanan halkların

Dilekçelerinde hep o aynı çığlığın imzası vardır)

Hatırlıyorum birkaç 'dinle bakalım küçük adam' önceydi

Kendimi kapattığım etüt sınıflarında

İçinden hep aynı ezgiyi mırıldanan bir çocuğun elleriydim

Sonra vakit buldum

Çocukluğumu kalbine kalem saplanan bir şiirin

İntiharıyla yüzleştirdim

Sonu gelmez sinemaların

Karanlık salonunda yer gösterici bir hayalet gibi

Dolaşırken ruhum

Köyümüzü yakan o devlet yanlısı

Donuk bakışlarınla sen çıkıyorsun karşıma

'ne kadar da ölü görünüyorsun' gibi

Bakarken yüzüme içindeki yengeç sürüsü

Ben direk yüzüne boşaltıyorum

Suluboyadan bir resmin içerdiği realizmi.

Bekle, İyi geldiğini hissedeceksin.