Ekim Yangınları

Güz yorgunu gözlerimde sisli bir duman

Basamaklar yüksek,yüksünmeden çıkıyorum

Pencere aralığından esen rüzgarlı bir ıslık

Donuk bir havanın seyrine dalıyorum

Güneş soğuğu vururken anlımın çizgilerine

Yılların nede çabuk geçtiğini hatırlıyorum

Son bir bahar daha geldi,kışın kapısına

Ne ilk bahar ilk oluyor, nede son bahar son

Eylül yağmurları yerini, Ekim soğuklarına bırakıyor

Kasımpatılar can atarken güne merhaba demeye

Ayaz yemiş yürekler üşürken, bende yanıyor..

Ekim yangınlarını bilmezsin sen !

Yakıp gittiğin an işte bu andı

Düşen her bir yaprak gibi uzaklaşmıştın

Solmuştum, olduğum yerde donmuştum

Ellerini ellerimden çekip gittiğinde

Sıfırın altında on derece yanmıştım ben

Ozan Özdemir..19 Ekim 2002