Ekmek Kırıntısı Ömür

Ömrüm sevgili

Ömrüm!

Ekmek kırıntıları gibi

Kâh bir serçenin

Yüksek ağaç dalındaki yuvasına

Kah karınca yuvasının karanlığına

Çoğu zamansa sahipsiz sokakların

Kırık kaldırım taşları arasına sıkıştı

Efsununa sığındığım Ay ışığı

Terketti sözcüklerimi

ve yıldızlar Sevgili

Yıldızlar!

Çekildi üzerinden yalnızlığımın

ve çıplak artık hayallerim

Hayallerim Sevgili

Hayallerim! güneş kurusu

Kâr etmiyor yağmur mevsimi

Bir şeyler yeniden yeşermiyor...

Yoruldum

Savrulmaktan

Kendime yenilmekten

Bir yanımın

Diğer yanıma söz geçirememesinden

Yoruldum!

Renklerin hep griye çalmasından

Geleceği olmayan kavuşmalardan

ve zamansızlıktan

Yorulmak sevgili

Yorulmak!

Senden geçmek

Sevmekten geçmek değildi

Kırgınım

Seni anımsatan şarkılara

Şiirlere şairlere

Kırgınım aksimde seni bulduğum aynalara

ve Papatyalara

Aslında kendime kırgınım

Umutlarımı parçalayan hançeri tutan elime

Henüz birkaç cümlesi tamamlanmış öyküyü

Seninle tamamlamayı beceremeyen

Kendime!

Alıştım bir şeylere

Alıştım mesela

Bize kırgın isimlerimizin

Artık yabancı olduğu sokağa

Yakamozların başkalarına ışıldamasına

Alıştım sokak lambamızın

Gizlediği yabancı gölgelere

ve günahkar gecelere

Alıştım!

Yokluğuna alışamayan

Diğer yanımla yaşamaya...