Eksik Aşkın Şiiri

Gökyüzüne üç beş adım kalmışken

yer yüzüne dönmüş adamların hikayesidir bu

güneş rakı ufkuna girerken gönlünü saran

yangınlarla ufka bakan adamların yolu

pencereden geçen kızıl bir ufuk çizgisinden

eski bir şarkının melodisiyle intikamını alırsın yaşamaktan

hey hüznümün ortağı kuş gönüllü sevgilim

şu benim rakıyı getir sararmış eski albümleri de raftan indir

kim bilir belki de gönül ağrılarımızı çıkıp geliveren anılar dindirir

mevsim kış ömür son deminde nefes nefese artık

gitme giden dönmüyor hiç bir mevsim gitme bilmelisin

incir çekirdeğini doldurmayacak mevzular için vazgeçme aşktan

sinsi yollarından çıkıp gelmeyle de son bulmayacak

dinmeyecek ıstıraplarımız bunu da anladık

ikimiz iki mevsim solgunu iki ayrı yaprak gibiyiz

düştüğümüz dallar bir olsa da nafile artık

kırıldık yıkıldık anlaşılamadık nice zamandır

gece kuşları olmaktan da kurtulamadık gün ışığıyla uyanmaktan

ümidini kaybetmiş gönüllerde eski heyecanlara yer yok

ömrümüzün eksiği o güzel günler de gitti gelmeyecek

beklemek sessiz sakin hüzünlü bir ırmak

son şansını henüz yitirmiş bir kumarbaz gibi ağlamak

kaldırımlardan asfalta düşmek gibidir ayrılık

yükseklik tuhaf bir ültimatom düşmek bazen de iyidir uçmaktan

nasıl bakarsa insan boş avuçlarına öylece kıvrıla kıvrıla

senden uzaklaştım o köy yolunda yağmurlarla

git dedikçe döndüğüm gidemediğim gitmediğim bir yolda

ne yapsam anlatamayacağım bir hikayenin içinde

debelenip duracağız artık ' boş ver be doktor ''

boş verdik üzülme umut da ayrıcalıklı bir bağlılıktır hiç yokluktan

içimde hep eksik bir şiir gibi kalacaksın çaresiz hep sorunlu

yaşandı mı yaşanmadı mı var mıydık sahi mi gerçek mi yalan mı

anlatamayacağım bir kızgınlıkla biten ömrüme acıyan

saatin sarkacı dilimin ahengine vura vura göğsümde uyutaydım seni

yine de gideceğini adım gibi bildiğim bir sabaha uyanacaktım

çünkü göğsünde senin intizarlarla atıp duran bir kalp var uyutmazdı beni