Eksik Umutlar Kalır

siyah perdenin aklına sığınıp

mor cibaplardan bakınca yer yüzene

ışığı saklayınca içindeki hüzün

ve

güneşi tutunca ateşe

o yangın yakarken saç tellerini

kızarır gürgenlerin eski bir hikayede son cümlesi

yoksul yağmurlar düşlersin

uyku aralıklarından

acını tutup rüzgarlara

kesif et kokuları sarar şehrin kenar sokaklarını

kuşlar kaçar çalıları toplayıp

yumurtalarını bırakır eski saçaklarda

kavruk yavrular doğar

uçarken düşerler

dut misali

yanık kanatları yorulunca

ah

yarım kalmışlığı

her hikayenin

öksüz memelerden sağılınca süt yoksunluğa

dudakları çürür hep bebelerin

eksik umutlar kalır

siyahi bir şarkı takılınca

külden notalar silinir meçhul portede

yavandır

tüm güfteler

şiirle şehir arası kısık dudak izleri büzer tüm öyküleri ...