Eksilme

Kentin gürültüsünü

bir kibrit çöpü gibi kırıp

mor ve lekesiz bıraktım

bu akşamüstünü

seni

bir şapkanın gölgesinden

düşürüyorum boşluğa,

kuyunun içinde üç vagon,

dördüncüde fesleğen telaşı

biliyorum,

sesin paslı bir bozuk para gibi

düşecek avuçlarımdan.

duvarda unuttuğumuz o leke

omzundaki kuşu sayıklayacak yalnızca

biz kırık bir kentin

balkonlarına sığınmışız,

saat kulesinde

ötüşen dilsiz güvercinler

ve parmak uçlarında

eskiyen tren saatleri.

susmak,

bir saatin içinde kendini eksiltmekmiş

bunu en çok sen gidince anladım

Şimdi,

ceketini asan yalnızlıklar geçiyor içimizden,

köprüler biraz daha kimsesiz

bir yabancı kapıyı aralıyor,

odadan

yere düşmüş bir gökyüzü çıkıyor

sen suskunluğunu giyiniyorsun

aynalar yüzünü hatırlamıyor artık

ceplerimizde birkaç sönük sokak feneri,

bir de birbirimize söyleyemediğimiz

o son cümle

gece ilerliyor.

sen hâlâ oradasın

gözlerinin içinde

kapanmamış bir kapı gibi

ben ise

o kapının eşiğinde

kendimden eksiliyorum.