Elâ Gözlü Bir Kadın...
çamurlu sokaklara
sefertasına öykünen kaçak betonarmelerden
minik çakıllar
deniz kumları
ve umarsız telâşlar dökülüyor
balkonlarda salınan çığlık rengi ıslak kırmızı mintanlardan
umut mavisi nemli yastık kılıflarına gönderilen selâmları
bezgin haziran esintisi taşıyor
...
bir kadın
sararmış tüllerini aralayıp penceresinin
boyası balık pulu köhne pervaza yaslanıyor
elâ gözleriyle
karşı damın üzerinden görünen
çok uzakta bir minare alemine gülümsüyor
gönlünden kopan bir kelime-i şehâdet dökülüyor dudaklarından
sağ elini yüreğine bastırıyor
eli mavi damarlı ve az kırışık
eli yılların yorgunu
yüreği acıyor
fark etmiyor
üstelik fark etmeyeli kaç yıl geçti
hatırlamıyor
bu gün de böyle geçti/geçiyor
her gün gibi
ne bir eksik
ne bir fazla
kısık ateşte demlenmeye bıraktığı
domatesli acı biberli bulgur pilavı kadar
lezzeti var mıydı hayatın
bilmiyor
hiç bilmiyor
...
yorgunluğu yoksulluğu
sesindeki öfkeye sövdüren yâr-i vefâkârı
görünür birazdan yokuşun başında
güneş çalığı lacivert kareli gömleğiyle
dudağına yapışık filitresiz cigarasıyla
kim bilir
günü birlik hangi ekmek kapısından eli boş dönecek
zaten son günlerde
nasılsın bile denmiyor
...
bir asker ezgisi tırmanıyor yokuşu ağır ağır
yumuyor kirpiklerini sımsıkı
kömür gözlü kuzusunu alnından
tam da kahpe kurşun yarasından
öpüyor
öpüyor
sitem yok içinde Rabbine
ağıt yok dilinde
sadece
içi yana yana özlüyor ciğerpâresini
çok özlüyor
...
çıplak
kırk mumluk ampullerin mesaisi başlıyor yavaştan
eprik perdeler bir bir örtülüyor
köşebaşının tek dilsiz tanığı
sarı turuncu ziyâsıyla bir sokak lâmbası
sermiş dibine ayçiçek kabuğundan yumuşak halısını
birazdan sökün edecek
aşkına eşkıya delikanlıları bekliyor
...
şehrin o uzak mahallesinde
elâ gözlü kadın
tazeleyip abdestini yatsıya duruyor
ak tülbendi kadar ak yüreğiyle
dualarla kucaklayıp yeryüzünü
peygambere nebîye
erene evliyaya
şehîd-i şühedâya
selâmlar gönderiyor
selâmlar gönderiyor...
24mayıs2009___17.21