Elde Var Sensizlik

Başlanmadan bitişine geldiğim anımsın sen

Sonunu nasıl getireceğimi bilmediğim şiirim

Başlangıcı olmayan aslında bitişi bile anlaşılmayansın

Ki sen gel-gitlerle dolu sevdam,ruhunun en deli yanını bastıramayan

Son noktayı koyamayan yine de başlamaya cesareti olmayan

Noktalı virgüllerle sürdürmek isteyensin ama

Üzgünüm benim hayatımda noktalı virgüllere yer yoktu

Ya nokta olmalıydı ya virgül

İkisini barındıramadı bu yürek,dayanamadı daha fazla ve gitti !

Gerçi ne gidebildi ne kalabildi iki yarısı bir bütün bile edemedi

Sadece ardına bakmamayı öğrendi

Desem de inanma beceremedi işte

Yokluğunda mutlu kalmanın formülünü buldum aklımca

İsmini unutma eylemiyle çarpıp elde var sensizliğe ekledim

Eşittir avunmak,kandırmak çıktı kendimi

Geçici çözümler üretiyordum

Akrebin yelkovanı takip etmesine

Günlerin,ayların hızlı geçmesine yardım ediyordum kendimce

Hesapta yoktu sen geçiciliğin yanından bile geçmiyordun

Senli geçen günlerin kelebeğin ömrü kadar ettiği

Bir haftanın sensiz geçen güne eşit olduğu

Onüçüncü aydın takvimimde

Kırgınlığımın uğrak yeriydi gururum

Son bir defa dönüp bakmama engeldi

Kelimelerim ancak zamanında söylenebildiğinde bir cümle ederdi

Ve en sevmediğim yerlerdendi bekleme salonundaki yedek koltuklar

İtinayla hafıza nasıl silinirdi

Silmek yaşanmamış kabul edip

Kalbe giren yeni sevdaların ruh ikiziydi

Mıknatısın iki ucundaydık

Görmezden geliyordu sevdam

Bu zıt kutupluktu sana çekici gelen

Ve hep sorduğun soruydu neydi seni bana çeken

Benim gözümden ancak bakabildiğinde öğreneceğin

Ve sen yarım kalan sonu olmayan şiirim

Ve sen gözlerine gözlerimi değdiremediğim.....